پشت بمكَّه نماز خواند . نظير آن را از زراره از حضرت صادق عليه السّلام نيز نقل كرده است . الميزان گويد : اين آيه توسعه قبله است از حيث جهت نه مكان . المنار گفته : بقول بعضى اين آيه پيش از دستور به قبله معيّن نازل شده است . . . به نظر نگارنده : اگر ثابت شود كه آيه راجع به نماز استحبابى است هيچ و گر نه : ظاهرا مقدّمه تحويل قبله است و خداوند خواسته با اين آيه زمينه تحويل قبله را فراهم آورد كه اگر روزى قبله از بيت المقدس به كعبه برگردانده شد نبايد وحشت كرد و غير ممكن دانست زيرا همه جهات مال خدا است و بهر كجا رو كنيد با خدا روبرو هستيد . و يا منظور نماز خواندن نيست بلكه اشاره باحاطه خداست نسبت بهر جا و هر مكان . وجهه 2 - * ( وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيها فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ . . . ) * بقره : 148 . * ( « وِجْهَةٌ » ) * بكسر واو آنست كه انسان به آن رو مىكند مثل قبله . يعنى براى هر قوم قبله‌اى است كه به آن رو مىكند ( و بحسب اقتضاء وقت بر آنها تشريع و تعيين شد و حكم تكوينى نيست كه قابل تبديل نباشد ) در كارهاى خوب پيشروى كنيد كه آن مهمّ است . وجيه : 3 - * ( فَبَرَّأَه الله مِمَّا قالُوا وَكانَ عِنْدَ الله وَجِيهاً ) * احزاب : 69 . وجيه بمعنى ذو جاه و محترم است يعنى : خدا موسى را از اذيتيكه ميكردند و نسبتيكه ميدادند مبرّى نمود و او پيش خدا محترم و عزيز بود . وحد : راغب گويد : وحدة بمعنى انفراد است ، واحد در اصل چيزى است كه مطلقا جزئى ندارد ، سپس آن در هر موجود به كار ميرود . * ( وَإِذْ قُلْتُمْ يا مُوسى لَنْ نَصْبِرَ عَلى طَعامٍ واحِدٍ ) * بقره : 61 . آنگاه كه گفتيد : اى موسى هرگز بيك نوع طعام ( منّ و سلوى ) صبر نخواهيم كرد . * ( كانَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً ) * بقره : 213 . مردم همه يك امّت بودند . در آياتيكه « واحد » وصف خدا